De spreekkamer van dokter Röyksopp
Zoals iedere morgen werd ik, ook op de dag dat ik kennismaakte met Kapitein Acab, gillend wakker. Dat gaat als volgt: Mijn onderbewuste port mijn bewustzijn wakker en brengt een gedetailleerd verslag uit van alle gruwelijke bijzonderheden van iedere nachtmerrie waar het me die nacht op heeft getrakteerd. Als het die taak heeft volbracht trekt mijn onderbewuste zich terug voor de broodnodige rust, en laat mijn slaperige brein de beelden nog even op zich inwerken. Als mijn brein besluit dat de paniek groot genoeg is om een flinke dosis adrenaline door mijn lichaam te pompen, kom ik half overeind, open ik mijn ogen en schreeuw.
Die vermaledijde dag schreeuwde ik - om de sleur te doorbreken - daarna nog een keer, mede doordat ik aan het voeteneinde van mijn bed het silhouet van mijn hospita ontwaarde.
‘Wij moeten praten,’ zei mevrouw Coppermountain.‘Het zou zonde zijn als ik door uw ochtendritueel zo'n aardige huurder als u de deur zou moeten wijzen, zeker omdat u altijd zo vriendelijk bent om het vuilnis buiten te zetten.’
Voor het gemak had mevrouw Coppermountain al vier vuilniszakken, twee stapels oude kranten en diverse kratten met lege flessen mijn toch al niet al te ruime kamer binnengebracht. In het halletje zag ik bovendien een oude sofa en een versleten tweepersoons matras staan.
‘Als u zo gedoucht heeft, de vuilnis buiten heeft gezet, en gedoucht heeft, verwacht ik u in mijn salon. Ik heb een verrassing voor u. Het heeft iets te maken met die hersendokter in Wenen die furore heeft gemaakt met de duiding van dromen.’
De salon van mevrouw Coppermountain zag er opgeruimd uit, zo zonder de vuilniszakken, oude kranten en lege flessen. Wel stonden er meer dan genoeg sofa's, en ook het aantal matrassen was nog steeds indrukwekkend.
‘Zit,’ zei ze, en ze haalde een oude krant tevoorschijn. Ik zuchtte en maakte alweer aanstalten om op te staan, maar ze wuifde me ongeduldig toe.
‘Ik heb deze speciaal voor u bewaard. Ik denk dat ik de oplossing voor onze problemen heb gevonden.’ Ze vouwde de krant open en wees me op een advertentie:
‘Nee, niet die,’ zei mevrouw Coppermountain, ‘die daar onder’.
Teleurgesteld las ik de advertentie waar zij met haar benige vinger op tikte.
‘Dus niet Wenen?’ vroeg ik. Ik had een beperkt budget en het vooruitzicht op een gesponsorde reis had mijn gemoed reeds verlicht.
‘Ga maar op je eigen kamer wenen, jankerd,’ zei mevrouw Coppermountain.
De spreekkamer van dokter Röyksopp was verduisterd. De enige lichtbron was een menselijke schedel waarop een kaars was geplaatst. Ik verwonderde mij over de zieke geesten die bij de Xenos werken.
‘Ga liggen,’ zei een stem in de schemering.
Enigszins ongemakkelijk vleide ik mij neer op een sofa. Het toevertrouwen van mijn diepste zieleroerselen aan een volslagen vreemde baarde mij zorgen, maar de dokter scheen mijn weifeling aan te voelen.
‘In deze eerste sessie dringen we direct door tot de kern van uw angststoornis,’ zei hij. ‘Hoe is de band met je moeder? Heb je borstvoeding gehad?’
Zijn stem klonk hijgerig dus ik nam aan dat de dokter net een sprintje had getrokken om op tijd bij deze afspraak te zijn. Een lovenswaardige arbeidsethiek.
Ik stak van wal.
Nadat ik een kwartier mijn dromen, angsten en twijfels met dokter Röyksopp had gedeeld, begon zijn houding mij te ergeren. Als je je hart uitstort tegenover onbekenden verwacht je toch wat medeleven, een schouderklopje misschien, of op zijn minst een welgemeend 'uh huh'. Maar bij iedere treurige gebeurtenis en nare droom die ik me kon herinneren, klakte de dokter afkeurend met zijn tong, zei nu en dan 'tsk', en één keer stak hij zelfs zijn middelvinger naar me op.
Ik had niet veel ervaring met de psychiatrie en misschien was dit een nieuwe behandelmethode - dus gaf ik dokter Röyksopp voorlopig het voordeel van de twijfel - maar ik vind dat als je betaald wordt om iemands problemen aan te horen je dat professioneel hoort te doen, en ook moet proberen wat minder vaak smalend te lachen. Waar studeer je anders al die jaren voor? De geesteswetenschappen zijn tenslotte niet zo ingewikkeld als raketten naar de maan sturen, of Excel.
Gesterkt door mijn nieuw verworven inzicht nam ik ook het ferme besluit dat als hij me nog één keer op zijn rekenmachine liet zien hoeveel geld ik hem voor dit consult verschuldigd was, ik er zeker iets van zou zeggen.
Zover kwam het echter niet omdat vanuit het niets de tuindeuren met donderend geweld werden opengegooid. De gordijnroede met de zware velours gordijnen tuimelde naar beneden en raakte de schedel met de kaars. In de deuropening verscheen het silhouet van een lange slanke gestalte. Dokter Röyksopp verdween met een gilletje onder zijn bureau.
Normaliter zou ik versteend zijn van angst voor deze indringer, maar terwijl het kaarsvuur gretig aan de gordijnen likte, viel een merkwaardige rust over mij heen.
‘Mijn naam is Kapitein Acab,’ zei de man. ‘Komt het gelegen?’